بُرير بن خضير از شخصيّت‌هايى كه در نهضت حسينى حضور داشتند و از موقعيّت علمى و اجتماعى خوبى بهره‌مند بودند « بُرير بن خضير » است . وى مردى عابد ، شجاع و زاهد و از اصحاب اميرالمؤمنين ( ع ) بود . او همچنين معلّم و قارى قرآن و از شيوخ آنان محسوب مىشد . « 1 » او در روز عاشورا به خاطر صراحت لهجه و آگاهىاش ، از طرف امام ( ع ) مأموريت يافت با كوفيان سخن بگويد . او خطاب به مردم كوفه گفت : . . . واى بر شما كه اهل بيت پيغمبر خود را با اصرار به عراق دعوت كرديد به گمان اينكه جان نثاران آنان خواهيد بود . ! و آنگاه كه در روز امتحان رسيد ، از يارى آنان باز ايستاديد و آب فرات را بر روى آنان بستيد ، بعد از رسول خدا ( ص ) ، با فرزندانش چه بد رفتار كرديد ! . . . آنان در جواب گفتند : ما نمىدانيم چه مىگويى اى « برير » . پس او گفت : خدا را شكر كه شما را به خوبى شناختم . خدايا از كارهاى زشت اين مردم بيزارم . « 2 » و پاسخ وى به « يزيد بن معقل » نيز بيانگر آگاهى و اعتقاد راسخ اوست . او گفت : اعتقاد من اين است كه عثمان بن عفّان بر نفس خود ظلم كرد و معاويه گمراه بود و گمراه كننده و على بن ابىطالب ( ع ) امام بر حق و پيشواى هدايت . « 3 » سخنان « بُرير » در آخرين لحظات نيز بيانگر روح بلند اوست . او به امام ( ع ) عرض كرد : به خدا سوگند اى فرزند رسول خدا ( ص ) ! خداوند بر ما به وجود تو منّت گذاشت كه توفيق جهاد در محضرت را به ما عطاء كرد كه در راه تو قطعه قطعه شده و به توفيق شفاعت جدّت نائل شويم . « 4 »

--> ( 1 ) - ابصار العين فى انصار الحسين ( ع ) ، ص 70 . ( 2 ) - بحارالانوار ، ج 45 ، ص 5 . ( 3 ) - مقتل الحسين ( ع ) ، ابو مخنف ، ص 128 . ( 4 ) - سفينة البحار ، ج 1 ، ص 266 .